Zespół Szkół im. Jana Pawła II w Lutyni
 
 
Nawigacja
.:Szkoła:.
  Strona Główna
  Historia Szkoły
  Nadanie imienia
  Patron
  Dokumenty szkoły
  Rada Rodziców
  EWD 2015/2016
  EWD 2016/2017
  EWD 2017/2018
  Koncepcja pracy
  Misja szkoły
  Realizowane projekty
  Opieka profilaktyczna
  Dyrekcja
  Sekretariat
  Biblioteka
  Plan lekcji
  Kalendarz
  Linki
  Webmaster
  Zapisy do Szkoły-druki
  Galeria

Dla uczniów
  Pedagog
  Dzwonki
  Świetlica
  Gimbus
  Zajęcia pozalekcyjne
  Regulamin ucznia
  Rzecznik Praw ucznia
  Wykaz Podręczników
  Gazetka Szkolna

Dla rodziców
  Działania profilaktyczne
  Procedury szkolne
  Poradnik dla rodziców dzieci 6 i 7 -letnich
  Stypendia naukowe dla uczniów
  Film - Jak używać mózgu w szkole? Wyzwania dla neurodydaktyki.

Nauczyciele
  Ustawy i rozporządzenia
  Ochrona nauczyciela jako funkcjonariusza publicznego

Lutynia
  Historia
  Bitwa pod Lutynią
  Zabytki
  Ciekawostki
  Parafia
  Ośrodek zdrowia
  Poczta
  Firmy
  Gm. Miękinia
  OSP


Przyjaciele

Zabytki
Muzeum Bitwy pod Lutynią 


Historia

  W 1919 Lutyński Związek Walk reaktywowała się. Związek otrzymał teren pod budowę muzeum, które miało być usytuowane visa a vis wyłomu w murze, po przeciwległej stronie drogi. W celu pozyskania środków finansowych zwrócona się do mieszkańców o wsparcie. Członkowie zarządu sami zbierali fundusze wśród ziemiaństwa z całego powiatu średzkiego.

  Po trzech latach ich wysiłek został uwieńczony. Dania 21.IX.1921 roku odbyło się uroczyste poświęcenie i otwarcie muzeum. Na tę wyjątkową chwile przybyło około 10 tysięcy osób.

  Budynek muzeum był jednokondygnacyjny. Swoim wyglądem przypominał świątynię grecką. Od strony wejściowej, czyli północnej – cztery kolumny wspierały portyk. Na szczycie dachu widniał pruski orzeł.

  Wewnątrz, na mocnym postumencie ustawiono panoramę bitwy, którą wykonano już w 1914 roku. W bocznych gablotach umieszczono zgromadzono wcześniej eksponaty tj. kule, guziki, klamry, fragmenty pism. Centralne miejsce zajmowała puszta na tabakę Fryderyka II.

  Z tyłu za budynkiem muzeum ustawiono niewielki pomnik ku czci poległych podczasi I wojny światowej. Dl każdego z 28 poległych Lutynia zasadzono jedną lipę. W ten sposób cały park stał się bardzo stylowym gajem ku czci zmarłych.




Galeria


Obecny wygląd Widok od ul. Szkolnej
Makieta bitwy Informator znajdujący sie na terenie muzeum
Muzeum bitwy - widok z 1932 roku

_____________________________________________________

Kościół Katolicki

Historia

Pierwsza wzmianka o kościele w Lutyni znajdowała się w wykazie dziesięlin z roku 1335. Data wybudowania świątyni trudna jest do ustalenia, można jedynie przypuszczać, że powstała ona jeszcze przed rokiem 1335.

W 1475 roku, podczas posiedzenia kolegium duchowego w kościele św. Krzyża we Wrocławiu ksiądz Nikolas von Warten-burg został uroczyście wprowadzony na urząd proboszcza w parafii Lutynia.

Kościół funkcjonował bez istotnych zmian aż do roku 1558. Wtedy to został gruntownie wyremontowany. Odnowiono również kopułę ozdabiającą wieżę. Świątynię wyposażono w piękne dębowe ławy, chór i rzeźbioną ambonę z baldachimem.

Ówczesny właściciel ziemski Georg von Schellendorf oprócz sfinansowania wyżej opisanego remontu, ufundował 89 cm dzwon. Na dzwonie widniał napis: Benedictus Dominus Deus Israel Visitavit.

wmurowano ją w zewnętrzną ścianę kościoła. Płaskorzeźba ma wymiary: 193 cm x 98 cm x 13 cm. Płyta otoczona jest płaską ramą, po której biegnie czytelnyKościół określał i nazywał Georga von Schellendorfa „wielkim dobroczyńcą". Po jego śmierci wyrzeźbiono w piaskowcu płytę nagrobną całej postaci i napis w rzymskiej majuskule: „ Roku 1582 dnia 29 lipca zasnął błogo w Panu szlachetny szacowny i znamienity Pan Jerzy Schellendorf w wieku 67 lat. Bogu łaska „

Płasko rzeźbiona naturalnej wielkości postać ustawiona została frontalnie, w pozycji stojącej w pełnym uzbrojeniu. Na twarzy widoczny zarost, broda i wąsy. Prawa dłoń oparta była na biodrze, w lewej długi miecz trzymany z tyłu. U stóp leży hełm i rękawice. Mankiety u rękawów ułożone zostały w formie krezy.
Obok płyty nagrobnej Georga von Schellendorfa wystawiono drugą, ku czci i pamięci jego żony Anny. Płyta ma wymiary 191 cm x 98cm x 8cm. Wokół płaskorzeźby biegnie napis;
„Roku ł 594 dnia 22 marca zasnęła błogo w Panu, szlachetna cnotliwa Pani Anna z domu Krascherwitz poślubiona szacownemu i znamienitemu panu Jerzemu von Schellendorfowi. Jej i nam wszystkim Boża łaska".

Płaskorzeźbiona, naturalnej wielkości statyczna postać została usytuowana frontalnie w pozycji stojącej. Suknia szeroka, lekko sfałdowana sięgała do ziemi, U dołu nieznacznie była rozchylona. Na głowie widniała podwika. Ręce zmarłej złożone były do modlitwy. Mankiety również ułożone w formie krezy.

Obie płyty znajdują się obecnie wewnątrz kościoła parafialnego.

Wszelkiego rodzaju zmiany religijno - społeczne, spowodowane przez ruchy reformacyjne nie ominęły Lutyni. Większość mieszkańców zmieniła wówczas wyznanie na luterańskie, a pozostali nieliczni katolicy należeli do parafii w Krynicznie, odległej o l 0 km.

Od roku 1572 do roku 1654 kościół parafialny p. w. św. Józefa przestał istnieć. Świątynia została przekształcona na kościół ewangelicki.

Dzięki wysiłkom Anny von Hohberg z domu Schellendorf i jej męża Christopha, wokół kościoła i przyległego doń cmentarza wybudowano w 1608 roku mur obronny. Wzorowano się na fortyfikacji zamku w Leśnicy.

Mury wybudowano na planie trapezu o wymiarach 35m x 52m, wzmocnionych czterema narożnymi bastejami o średnicy 4m. Co 3m znajdowały się strzelnice szczelinowe, rozszerzane do środka i licowane cegłą o wymiarach 8cm x 12cm x 25cm. Umieszczono je na poziomie około jednego metra nad ziemią. Mur usadowiono na płytkim fundamencie. Wykonano go z polnych kamieni na wapiennej zaprawie. Ściany zewnętrzne muru były pokryte dekoracją sgraffitową. Fragment tej dekoracji zachował się na bramie wschodniej, zwieńczonej przepięknym kartuszem o wymiarach l00cm x 132 cm x l0cm. Płyta obramowana jest esownicami i zwiniętymi wolutami. Podzielona została na trzy części. W środkowej istniał napis - dzisiaj zupełnie nieczytelny. Po bokach dwa niezidentyfikowane herby z bogato rzeźbionymi kartuszami. Nad nimi widniały rozpostarte wstęgi z dziś nieczytelnymi napisami.

Mury obronne były wielokrotnie miejscem schronienia dla mieszkańców Lutyni. M.in. w 1813r Lutynianie właśnie tam się schronili przed rabunkiem i gwałtem cofających się żołnierzy francuskich10.
W 1654 roku kościół został zrekatolizowany. Nie utworzono jednak parafii w Lutyni. Nadal zwierzchnictwo sprawował proboszcz z Kryniczna. Dopiero w 1666 roku podczas wizytacji kościelnej, wyniesiono 32-letniego Absalona Hancke na stanowisko proboszcza w Lutyni ". Właścicielem wsi był wówczas Georg von Kottulinsky .

Wizytacja wykazała szereg nieprawidłowości w funkcjonowaniu kościoła. M.in. nie zmieniana była woda w starej, pięknej chrzcielnicy, otwarty konfesjonał oraz nie poświęcony stary ołtarz.

Świątynia zbudowana była z kamienia. Nad ołtarzem górowało sklepienie łukowe z cegieł. W większej jednak części sufit był drewniany, niezbyt dobrze połączony z murem. Na ścianach wisiały malowane obrazy w drewnianych ramach.

Prawie wszyscy mieszkańcy Lutyni byli ewangelikami. Wyjątek stanowiło kilka polskich rodzin. Dlatego też, na proboszcza nałożono obowiązek zachęcania i nakłaniania mieszkańców: Lutyni, Gałowa, Karczyc i Radakowic oraz okolicznej szlachty do powrotu na wiarę swoich ojców.

Kolejna wizytacja w 1677 roku wykazała, że praktykujących katolików było w dalszym ciągu bardzo mało. Na msze św. Przychodziło około 50 osób. Szlachta nie uczestniczyła w nich wcale. Proboszcz głosił kazania w Lutyni tylko podczas jednej niedzieli w miesiącu. Pozostałe niedziele nauczał w kościołach filialnych .

W roku 1724 wzrosła liczba katolików do 200, ewangelików zaś było 485. Urząd proboszcza sprawował Balthasar Scholtz. Był on dobrym gospodarzem, dbał o majątek kościelny. Wizytacja nie znalazła żadnych błędów, za co został pochwalony.
W czasie bitwy pod Lutynią 5.XII. 1757 roku kościół został bardzo dotkliwie zniszczony. W następnych latach prowizorycznie naprawiono świątynię. W 1783 roku wybudowano drewnianą dzwonnicę i zamontowano dzwon, który ufundował właściciel Ludwig von Konigsdorffis.
Dzwon, który odlano na nowo, miał średnicę 76 cm a wysokość 85 cm. Ważył 220 kg. Był bardzo bogato zdobiony. Koronę wykonano z sześciu kabłąków. Poniżej widniał pas ozdobny w kształcie latorośli. Pod nim napis o fundatorze Konigs-doffie i proboszczu Josephie Hein.

Pod napisem znajdowały się girlandy symbolizujące owoce, a na nich kołyszący się aniołowie. Na bocznej stronie widniał krzyż z dwoma cherubinkami po lewej i prawej stronie. Dzwon ten znajduje się obecnie na wieży powstałego po wojnie kościoła św. Piusa w Mannheim — Ostheim w Niemczech.

Gruntowny remont kościół przeszedł dopiero w 1868 roku. Mieszkańcy zebrali na ten cel 3200 talarów, a 3800 talarów ofiarował król pruski Fryderyk Wilhelm IV.

Świątynia otrzymała nowogotycki kształt. Charakteryzowała się odtąd jedną nawą i prostokątnym prezbiterium.

Po zachodniej stronie kościoła wybudowano ośmiokątną wieżę, a fasadom nadano czerwony odcień.

Pozostałością po wcześniejszych wiekach były mury obronne oraz fragmenty pręgierza, do którego dawniej przywiązywano winowajców.

W 1932 roku kościół odnowiono ponownie. Nadzór nad pracami sprawował architekt profesor Grundmann z Leśnicy. Rozjaśniono fasady, a wieżę pokryto miedzianym dachem. W północnej ścianie kościoła zachowano kulę armatnią, która utkwiła w murze w czasie bitwy pod Lutynią.

Nad wejściem do świątyni, na wysokości sześciu metrów wmurowano grafitowy krzyż pokutny z XIV — XVI wieku o wymiarach 200 cm x 80 cm. Na krzyżu wykuty został kielich, co oznaczać mogło morderstwo przez otrucie.

Drugi krzyż pokutny o wymiarach 136 cm x 88 cm x 11 cm znajduje się we wschodniej części wsi. Wiek tego krzyża trudny jest do określenia.

II wojna światowa nie wyrządziła kościołowi większych szkód.

Po nagłej śmierci proboszcza Quanza w 1942 roku, ostatnim niemieckim duszpasterzem został Johanncs Lorke.