Zespół Szkół im. Jana Pawła II w Lutyni
 
 
Nawigacja
.:Szkoła:.
  Strona Główna
  Historia Szkoły
  Nadanie imienia
  Patron
  Dokumenty szkoły
  Rada Rodziców
  EWD 2015/2016
  EWD 2016/2017
  EWD 2017/2018
  Koncepcja pracy
  Misja szkoły
  Realizowane projekty
  Opieka profilaktyczna
  Dyrekcja
  Sekretariat
  Biblioteka
  Plan lekcji
  Kalendarz
  Linki
  Webmaster
  Zapisy do Szkoły-druki
  Galeria

Dla uczniów
  Pedagog
  Dzwonki
  Świetlica
  Gimbus
  Zajęcia pozalekcyjne
  Regulamin ucznia
  Rzecznik Praw ucznia
  Wykaz Podręczników
  Gazetka Szkolna

Dla rodziców
  Działania profilaktyczne
  Procedury szkolne
  Poradnik dla rodziców dzieci 6 i 7 -letnich
  Stypendia naukowe dla uczniów
  Film - Jak używać mózgu w szkole? Wyzwania dla neurodydaktyki.

Nauczyciele
  Ustawy i rozporządzenia
  Ochrona nauczyciela jako funkcjonariusza publicznego

Lutynia
  Historia
  Bitwa pod Lutynią
  Zabytki
  Ciekawostki
  Parafia
  Ośrodek zdrowia
  Poczta
  Firmy
  Gm. Miękinia
  OSP


Przyjaciele

Bitwa pod Lutynią
 Bitwa pod Lutynią, stoczona dnia 5. XII. 1757 roku była jedną z najkrwawszych bitew wojny siedmioletniej.

Przeszła ona do historii jako symbol nie tylko militarnego, ale przede wszystkim politycznego zwycięstwa Prus nad Austrią. Dla Prusaków stalą się powodem do wielkiej dumy. m.in. jej wynik zadecydował o przyłączeniu Śląska do monarchii pruskiej.

  Cesarz Napoleon Bonaparte, wytrawny dowódca i strateg, określił tę bitwę jako prawdziwe dzieło sztuki: ruchów, manewrów i zdecydowania .

  4. XII. 1 757 roku Fryderyk II wraz ze swoimi żołnierzami dotarli do Środy Śląskiej. Wojsko zmęczone bitwami i długim marszem z Legnicy doczekało się odpoczynku. Dzień wcześniej, król Fryderyk poinformował wszystkich o konieczności stoczenia bitwy z trzykrotnie silniejszą armią austriacką. " Muszę odważyć się na ten krok, albo dać się "pogrzebać bateriom wroga".

  W tym samym czasie książę Karol Lotaryński, dowódca Austriaków, przeniósł swoją kwaterę z Wrocławia do zamku w Leśnicy. Na wieść o pobycie Prusaków w Środzie Śląskiej wydał żołnierzom rozkaz ustawienia się w dwa połączone skrzydła. Utworzył w ten sposób silny front ciągnący się od Mrozowa do Zakrzyc.
Zamek w Leśnicy

  Siłę wojsk księcia Karola stanowiły 84 bataliony tj. 90 tysięcy żołnierzy, natomiast Fryderyk dysponował 48 batalionami tj. 32 tysiącami wojska.

  Źródła historyczne zgodnie podają stan liczebny wojska Fryderyka II, natomiast są bardzo rozbieżne, co do ilości wojska austriackiego.

  Rano, 5.XII. 1757 roku, Fryderyk wysłał na zwiady przednią straż, która w okolicy Źródeł natknęła się na dwa pułki dragonów i huzarów saksońskich. Doszło do walki, w wyniku której część żołnierzy austriackich odparto, a 500 wzięto do niewoli, w tym sześciu oficerów.

  W ślad za zwiadowcami, bardzo wolno nadciągało wojsko Fryderyka. Na wysokości wsi Błonie, król Fryderyk, książę Dessau oraz generał Zieten udali się na niewielkie wzniesienie, skąd mieli doskonały widok na austriacki front. Fryderyk II zrezygnował z czołowego natarcia, gdyż w takim starciu nie miałby żadnych szans na zwycięstwo. Pod Zakrzycami dostrzegł natomiast małą górkę, która idealnie nadawała się na strategiczny punkt ataku.

Teren (jego część) na którym rozegrała się Bitwa pod Lutynią. Zdjęcie zrobione z miejsca pierwszych potyczek na południu, w kierunku północnym - w kierunku przesuwania się walk. Z lewej strony, na horyzoncie widoczna wieś Lutynia oraz wieże jej kościołów.

 

  Aby wprowadzić Austriaków w błąd, użył fortelu. Rozkazał pozorować atak czołowy. Austriacy przystąpili do walki z większością swoich żołnierzy. W tym czasie Fryderyk zaatakował front południowy w okolicach Zakrzyc. Ograniczona widoczność spowodowana wzniesieniem sprawiła, że Austriacy za późno zorientowali się w pruskich planach. Wpadli więc w zasadzkę.

  Prusacy sforsowali front pod Zakrzycami i zaczęli spychać wroga z linii walki. Pozostające na froncie północnym, w okolicy Mrozowa siły austriackie dopiero w południe zdołały przyjść z pomocą swoim towarzyszom. Ciągle okrążani i spychani na północ uformowali nową linię frontu, tym razem pod Lutynią. Ale pruska kawaleria, wspomagana przez artylerię zmusiła znaczną część sił austriackich do ucieczki. Najbardziej zagorzałę walki skoncentrowały się w Lutyni. Austriacy schronili, się na terenie kościoła katolickiego, otoczonego trzymetrowy murem obronnym.

 Jednak wkrótce wojska Fryderyka przypuściły szturm na te mury. Od strony południowej czyli od Zakrzyc dokonano armatami wyłomu w murze, zaś kpt. Muellendorf sforsował bramę wschodnią.

  Wojska austriackie mimo zaciętej obrony wycofały się na otwarte pole za Lutynię i uciekały w kierunku Wrocławia.

  Około godziny 16-tej zakończono walki. Przypuszczalnie, gdyby dzień był dłuższy, bitwa trwałaby dłużej.

  Straty były ogromne. Ogółem naliczono 6,5 tysiąca za tych, 21 tysięcy jeńców, 6 tysięcy dezerterów, 154 zniszczone armaty.

            Po bitwie, król Fryderyk wraz z dowódcami udał się do opuszczonego zamku w Leśnicy. Zaś żołnierze zmęczeni trudami dnia odpoczywali w obozie między Żarem a Lutynią.

  Istnieje legenda związana z opisaną bitwą. Otóż Austrie pewni swego zwycięstwa przygotowali skrzynię złota, które mieli zamiar rozdać swoim walecznym żołnierzom po wygranej bitwie. Ale bitwa przybrała nieoczekiwany obrót. I Austriacy uciekając w stronę Wrocławia zakopali ową skrzynię, gdzieś w okolicznych polach.

  Po dziś dzień poszukiwacze skarbów z determinacją szukają zakopanego złota.
Pamięć o bitwie lutyńskiej na długie lata pozostała w pamięci potomnych.



Bitwa pod Lutynią
Konflikt: Wojna Siedmioletnia

Plan Bitwy pod Lutynią
Data 5 grudnia1757
Miejsce Lutynia
Wynik zwycięstwo pruskie
Przyczyna
Terytorium Śląsk, Polska
Walczące strony
Prusy Austria
Dowódcy
Fryderyk II Wielki książę Karol Lotaryński
Siły
35000 ludzi, 167 dział 65000 ludzi, 210 dział
Straty
1141 zabitych, 5118 rannych, 85 wziętych do niewoli 3000 zabitych 7000 rannych, 12000 wziętych do niewoli, 116 dział, 51 sztandarów